Gestrand op 140km van mijn voordeur. Zo jammer!
Het begon nochtans voorbeeldig. Om 13u kwam mijn eerste geplande lift aan. Een graaf oud VW-busje. Twee chauffeurs, nen Duitser, ikzelf en twee Peruvianen vormden het 'reisgezelschap'.
Men zou vermoeden dat de gehele rit gevuld zou zijn met vlot gebabbel, cultuuruitwisseling enz. Jammer genoeg werd elke poging tot gesprek vrij snel weer uitgedoofd. M.a.w. een lange rit.
Kort bij Hannover belandden we ook nog eens in een monsterfile. Alles stond stil.
Gelukkig konden we nog net een afrit nemen en via binnenwegen onze reis vervolgen. (Qua tijdsduur was dit echter minder succesvol :-s )
Om alles compleet te maken werden we op het laatste rechte stuk naar Köln door de Polizei af de baan gehaald. Een langdurige paspoortrcontrole was het gevolg. Uiteindelijk vroeg de agent ook hoe ik daar was gekomen, maar daar kreeg hij al snel spijt van. Het dobbelstenen-concept bleek voor hem wat te hoog gegrepen te zijn.
Dus mochten we doorrijden.
In Köln zelf, werd het zoeken naar een volgende lift. En grappig genoeg was dit opnieuw een VW busje. Nog ouder deze keer :-)
De inzittenden zagen er wat alternatiever uit, maar gelukkig waren zij wel bereid tot een gesprek.
Bleek dat ik hun eerste lifter was, dus heb ik de eer van het liftersvolk zo hoog mogelijk proberen te houden.
Aangezien het ondertussen al behoorlijk donker was geworden en ook nog eens zwaar aan het onweren, was de kans op andere lifts naar huis zeer klein.
In samenspraak met mijn hippies besloten we dan maar een hostel te zoeken in Aken, zodat ik de volgende dag (vandaag dus) de laatste rechte lijn naar huis zou kunnen voltooien.
Hopelijk deze keer met meer succes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten